Rozdział 3 : Benvenuti in Italia.

Rozdział 3 : Benvenuti in Italia.

‘ Są w życiu chwile, w których trzeba podjąć ryzyko i dać się ponieść szaleństwu. ‘ - Paulo Coelho

Po śniadaniu postanowiłam do końca się spakować. Moja walizka była wielka. Miała kilkanaście kieszonek. Do tego była podwójna. Więc więziłam dużo rzeczy i jak zawsze nie potrafiłam się dopiąć. Był to mój coroczny problem, ale po kilkunastu minutach męczenia się dałam radę. Spakowałam jeszcze  podręczną torebkę i byłam już gotowa. Wychodząc z domu po raz ostatni weszłam do pokoju. Wiedziałam, że będzie mi go brakować. Mimo, że mały to i tak go lubiłam. Wielkie, wygodne łóżko na środku. Szafka z książkami obok i biurko na komputer. Był to skromny pokój, ale mi się podobał. Było to moje cztery ściany i to wystarczyło. Po kilkudziesięciu minutach byłam już na parkingu pod kopalnią. Moja mama rozmawiała z rodzicami Weroniki a ona ciągle smsy pisała. Więc ja stałam z siostrą. Na parking przychodziło coraz więcej osób.  Cieszyłam się, że w tym roku będzie większa ekipa. Na ostatnim obozie było zaledwie kilku kolesi. W trzech z mojej klasy. Miałam nadzieję, że we Włoszech będzie lepiej. Chociaż gdy widziałam dziewczyny to w głowie od razu zaczęłam je oceniać. Bałam się, że będę się wywyższać, uważać za lepsze. Po kilku minutach przyjechał autobus. Pożegnałam się z mamą, siostrą i zajęłam nam miejsce. Było z tyłu przy drzwiach. Obok nas siedzieli jacyś kolesie a z tyłu i przodu dziewczyny. Przez pierwszą godzinę jazdy nie zamieniłam słowa z Weroniką, ponieważ rozmawiałam przez telefon z Arturem. Ona i tak była zajęta smsami.  Nie miałam pojęcia z kim tak pisze. W głowie miałam milion propozycji, ale najbardziej obawiałam się, że pisze z byłym. Dopiero kiedy kolesie, którzy siedzieli obok nas nam się przedstawili to zaczęłyśmy rozmawiać. Przez kilka godzin grałyśmy z nimi w karty. Jednak późnym wieczorem prawie każdy już spał. Ja nie potrafiłam zasnąć i włączyłam muzykę.  Z każdą kolejną piosenką pojawiało się coraz więcej myśli w mojej głowie. Więc wyłączyłam mp4 i po chwili zasnęłam. W między czasie zatrzymaliśmy się na trzech postojach. Oczywiście na każdym musiałam zwiedzić łazienkę, ale dzięki temu poznałam kilka osób. Obudziłam się dopiero o szóstej. Byliśmy już za granicą Włoską. Zostały nam tylko dwie godziny drogi do Rimini. Napisałam smsa mamie i Arturowi. Ostatnia godzina ciągnęła się najdłużej. Strasznie się niecierpliwiłam. Dopiero kiedy wjechaliśmy do miasta to się uspokoiłam. Było ogromne. Mnóstwo hoteli, sklepów, restauracji. W porównaniu do zeszłorocznego miasta w Chorwacji to było wielkie jak Manhattan. Po kilkunastu minutach dotarliśmy pod hotel. Był dość duży. Każdy pokój był z balkonem i nawet mieścił się w ładnej dzielnicy.  Minusem był kolor czyli żółty rzucający się w oczy i obsługa. Tylko jedna osoba potrafiła mówić po angielsku. Mieliśmy czekać pięć godzin na zakwaterowanie na tarasie przy upale trzydziestu sześciu stopni. Sam taras nie był duży. Zaledwie kilkanaście stolików. Dookoła sama palmy lub inne rośliny. Widok również nie był za ciekawy, bo na przejazd kolejowy. Siedziałyśmy z dziewczynami które wcześniej poznałyśmy na postoju. Jedynie kolesie mieli się dobrze, bo siedzieli w środku. Hotel od wewnątrz mi się spodobał. Na wejściu duża recepcja, kanapy, bar. Kolorowy panowały tam ładne i stonowane. Kiedy szłam do łazienki Krystian i Dawid powiedzieli mi cześć. Poznałam ich na jednym z dłuższych postoi kiedy Weronika spała. Bardzo dobrze mi się z nimi rozmawiało, ale byłam zdziwiona, że odezwali się do mnie. Gdy wyszłam z pokoju stałam się tematem rozmów. Kolesie pytali o mnie. Chociaż nie wiedziałam po co.

-Siadaj z nami. – zaproponował Krystian. – No chyba, że wolisz smażyć się na tarasie. – dodał po chwili.

-Wolę posiedzieć z wami niż tam wracać. – odpowiedziałam i usiadłam pomiędzy Krystianem a Dawidem. Siedziałam sama w pokoju z dwudziestoma kolesiami. Czułam się dziwnie. Dawid każdego mi przedstawił, ale zdołałam zapamiętać tylko Patryka bo był charakterystyczny.

-Skąd jesteś? Sama przyjechałaś? - zapytał Patryk.

-Katowice.  Nie. Z przyjaciółką.

-Katowice? – zapytał zdziwiony Krystian. Inni również byli zdziwieni. Ja tylko pokiwałam głową.

-My też. To świetnie. Będzie z kim się spotykać po obozie. – dodał Dawid.

-No fajnie tylko w pokoju będziemy mieć jakieś dwie młodsze dziewczyny, których nie znam, bo wszyscy zajęci. – powiedziałam podenerwowanym głosem.

-Trochę kiepsko, ale wiesz nasze drzwi stoją otworem. – powiedział z uśmiechem Patryk. Siedziałam z nimi prawie dwie godziny. Nie brakowało nam tematów do rozmowy. Dziwiłam się, że nawet Weronika mnie nie szukała. Kiedy wróciłam na taras zobaczyłam ze siedzi z kolesiami których poznałyśmy w autobusie. Nie odezwała się słowem więc wzięłam swoją torebkę i wróciłam do hotelu. Resztę wolnego czasu spędziłam z kolesiami. Świetnie mi się z nimi rozmawiało. O trzynastej poszliśmy całą grupą na obiad. Jadalnia była ogromna. Było tam chyba pięćdziesiąt stolików. Jednak nie dziwiłam się. W hotelu było kilka obozów z różnych części Polski. Dziewczyny wybrały stolik który był naprzeciwko Dawida, Patryka i Krystiana. Wszyscy cały czas mnie rozśmieszali i nie potrafiłam skupić się na jedzeniu. Rozmowa z dziewczynami nawet się kleiła. Miałyśmy nawet dużo wspólnego. Więc nie były takie straszne. Gdy kelnerki zaczęły roznosić talerze z jedzeniem wszyscy niecierpliwi się. Chcieliśmy wiedzieć po prostu co jest na obiad, ale gdy dostałam talerz mój entuzjazm opadł. Na talerzu była wielka góra makaronu z jakimś sosem. Nie byłam aż tak zdziwiona. W końcu Włochy słyną z pizzy i makaronów. Jednak wydawało mi się, że po takiej podróży dostaniemy jakiś większy, lepszy posiłek. Po obiedzie dostaliśmy klucze do pokoi. Od razu pojechałyśmy widną na drugie piętro i otworzyłyśmy swoje drzwi. Pokój był cały biały. Przy drzwiach od razu stało wielkie, czerwone łóżko piętrowe a obok dwa pojedyncze łóżka. Naprzeciwko był balkon i po prawej stronie łazienka, która była strasznie mała. W pokoju jeszcze stała duża, brązowa szafa i biurko. Więc nie było aż tak źle. Jednak największa kłótnia była o to kto gdzie ma spać. Ja postanowiłam zająć miejsce na łóżku piętrowym na dole. Po rozpakowaniu walizek wyszłyśmy na balkon, który był nawet większy niż łazienka. Okazało się, że mamy pokój obok kolesi z autobusu więc byłyśmy zadowolone. Gdy dziewczyny z nimi rozmawiały ja poszłam na korytarz zadzwonić do mamy. Opowiedziałam jej wszystko. Zadawała milion pytań. Starałam się na wszystkie odpowiedzieć żeby się nie martwiła. Po skończonej rozmowie usiadłam na schodach i napisałam kolejnego smsa do Artura. Nie odzywał się od wyjazdu. Nie wiedziałam co jest grane. Czułam, że ta nasza znajomość nie była dla niego nic warta, że po prostu mnie olał. O piętnastej mieliśmy zbiórkę na miasto. Rano z dziewczynami umówiłyśmy się na popijawę integracyjną. Więc czekałam tylko aż wrócimy do hotelu bo na nic innego nie miałam ochoty. Jednak kiedy doszliśmy na miejsce zbiórki zaczepił mnie Dawid i spytał czy piję z nimi wieczorem. Powiedziałam, że chętnie wpadnę jak u dziewczyn będzie nudno. Razem z laskami udałyśmy się po alkohol. W sklepach każdemu sprzedawali, bo wszystko od szesnastu lat. Potem poszłyśmy zwiedzić miasto i porobić zdjęcia. Rimini było pięknie mimo, że bardzo zatłoczone. Wszędzie jakieś małe uliczki i restauracje, Mnóstwo sklepów z ubraniami. Nawet wesołe miasteczko. Ulice były strasznie długie i pełne bazarów z pamiątkami. Po dwóch godzinach poszłyśmy na zbiórkę. Kadra nawet fajna była i młoda. Dwie kobiety. Jedna młodsza, wysoka, kręcone włosy. Wydawała się sympatyczna na pierwszy rzut oka. Druga starsza, blondynka i strasznie zakręcona. Najlepszy był Pan Adam. Mężczyzna koło trzydziestki, wysoki, brunet. Świetnie się nam z nim rozmawiało. Żartował z nami. Traktował nas normalnie, a nie jak smarkaczy. Więc liczyłam, że na dużo nam pozwoli. Tym bardziej, że Pan Ada był naszym wychowawcą. Po powrocie do hotelu od razu była  kolacja, a po niej mieliśmy już wolny czas. Więc od razu przygotowałyśmy się na imprezę. Przez cały dzień zamieniłam z Weroniką zaledwie kilka słów. Nie miałam pojęcia o co może jej chodzić, ale nie miałam zamiaru się tym przejmować. Koło dwudziestej poszłyśmy do dziewczyn do pokoju. Również miały czteroosobowy i tak samo mały jak my. Razem z Weroniką miałam dwa wina. Reszta miała wódkę. Po dłuższej chwili każdemu zaczęła wchodzić faza. Pojawiały się śmieszne tematy i głupawki. Było świetnie aż do momentu jak dostałam smsa od Artura o treści : „U mnie ok. Jestem na imprezie u Justyny a Ty jak tam?” Wkurzyłam się. Nie odpisywał dwa dni, a na imprezie się nudzi i pisze. Do tego był u swojej byłej. Wyszłam wkurzona z pokoju i usiadłam na schodach i odpisałam : „ Pozdrów Justynkę.” Nagle zobaczyłam Patryka, który szedł po schodach.

-Co tutaj robisz sama? Kiepska impreza? – zapytał.

-No można tak powiedzieć i kiepski humor.  – odpowiedziałam wkładając telefon do kieszeni.

-To zapraszam do nas. – zaproponował z uśmiechem. – Tylko chodź najpierw ze mną do jednego pokoju podłączyć ładowarkę. Poszłam z nim bez zastanowienia.  Położyłam się na łóżku bo Patryk szukał ładowarki u kogoś w walizce. Nawet nie miałam pojęcia czyj to pokój.

-Tobie nie za wygodnie? – zapytał podpinając komórkę do ładowania.

-Nie. Przydałby się jeszcze masaż. – powiedziałam śmiejąc się.

-To chodź na górę już bo Dawid jest w tym dobry.  – zażartował. Po chwili byliśmy już na miejscu. Panował tam lepszy porządek niż u nas. Jednak pomieszczenie było o wiele większe chociaż był to pokój trzyosobowy. – Patrzcie kogo przyprowadziłam. – powiedział z uśmiechem.

-Cześć Daga! – powiedzieli wszyscy jednym chórkiem.

-Jestem jedyną dziewczyną tutaj? – zapytałam zdziwiona.

-Tak. Po co nam więcej jak mamy najlepszą? – powiedział z uśmiechem Dawid.

-Ta Twoja bajerka. – zaśmiał się Krystian. Chwilę rozmawialiśmy, a potem usiadłam na górze piętrowego łóżka bo tam było tylko wolne miejsce. Nagle do pokoju ktoś zapukał. Baliśmy się, że to kadra, ale była to Karolina z mojego pokoju.

-Siema. Masz tutaj klucz Daga, bo my już idziemy do pokoju. – powiedziała z uśmiechem.

-Tak wcześnie? – zapytałam zdziwiona.

-Nom, bo Weronika jest pijana, bo się wkurzyła. Dzwonił do niej jakiś Marcin. Gadali o Tobie. Powiedziała, że jutro z Tobą pogoda.

-Okej dzięki. – powiedziałam z uśmiechem, a Karolina wyszła. Zastanawiałam się o czym mogli rozmawiać.  Kiedy dostałam smsa wszystko zrozumiałam. Był od Marcina : „Daga daj sobie spokój z Arturem. Jesteśmy na imprezie u Justyny. Świetnie się z nią bawi.” Do wiadomości było dołączone zdjęcie Artura i Justyny, która siedzi mu na kolanach. Miałam ochotę się rozpłakać, ale miałam na to wyjebane.  Jeżeli on miał mnie gdzieś więc ja też postanowiłam się nim nie przejmować. Nawet nie zauważyłam, że kolesie poszli zapalić. W pokoju zostałam tylko ja, Dawid i osoby, które miały już zgon.

-Dobrze leży Ci się na moim łóżku? – zapytał z uśmiechem Dawid.

-Nie wiedziałam, że to Twoje. To chodź tutaj. – powiedziałam bez zastanowienia.

- Fajna impreza prawda? Tylko szkoda, że jedyna dziewczyna jest zajęta.

- Zajęta? Dlaczego tak uważasz? – zapytałam zdziwiona.

-Taka dziewczyna i nie ma kolesia? Niemożliwe.

-Zaskoczę Cię. Nie mam. – powiedziałam z uśmiechem. Rozmowa z Dawidem świetnie się kleiła. Później Patryk zaproponował grę w „prawda czy wyzwanie.” Graliśmy prawie trzy godziny. Głownie wybierałam pytania, bo zadania były straszne. Mimo iż nie wybierałam wyzwań to i tak w nich brałam udział. Ostatnie było najgorsze. Musiałam pocałować się z Patrykiem. Mina Dawida mówiła wszystko. Był wkurzony. Chociaż nie wiedziałam dlaczego. Czarnecki wyszedł na balkon olewając wszystkich.  Nie wiedziałam co jest grane. 

*-* 

No i trzeci rozdział za nami ;) Poprawiałam szablon mam nadzieję, że choć trochę jest lepszy. Nie mam pojęcia kiedy pojawi się kolejny rozdział, bo przez następne dni chyba nie będę miała Interentu, a potem szkoła. Po za tym nie wiem jakim cudem w roku szkolnym będę pisała, ale dam radę jakoś. Życzę Wam udanego ostatniego tygodnia wakacji ;* informuje o nowościach, nadrobię jak będę mieć Internet. 

Pozdrawiam ;*